مطالعات توجيه فني و اقتصادي و مديريت پروژه (MC) توليد شيشه بوروسيليكاتي (پيركس) 

در طول 70 سال اخير انواعي از شيشه‌هاي بوروسيليكاتي ساخته شده‌اند كه براي استفاده‌هاي عمومي و ساخت لوازم آزمايشگاهي مقاوم در مقابل ضربه و حـرارت مناسب هستند. شيشه‌هاي بوروسيليكاتي معمولاً حاوي حدود 10 تا 20 درصد B 2 O3، 80 تا 87 درصد سيليس و كمتر از 10 درصد Na2O است. دليل اصلي افزودن بور به شيشه‌هاي بوروسيليكاتي، كاهش انبــــساط حرارتي شيشه، افزايش نقطه ذوب و تغيير خواص نوري شيشه است.
در شيشه‌هاي حرارتي (Thermal Glass)، از قبيل شيشه‌هاي پيركس، تركيب بورات سديم و يا اسيد بوريك بكار مي‌رود.
اين نوع شيشه‌ داراي ضريب انبساط كم، مقاومت فوق‌العاده زياد در برابر ضربه، پايداري عالي در برابر مواد شيميايي و مقاومت الكتريكي بالاست. شيشه پيركس، به عنوان يك نام تجاري، براي اولين بار در سال 1915 توسط شركت Corning به بازار عرضه شد و اين شركت به مدت چندين سال به عنوان تنها توليد كننده اين ظروف باقي ماند. در سالهاي اخير نام پيركس به عنوان يك نام عمومي براي اجناس شيشه‌اي بسياري كه تركيب شيميايي متفاوتي دارند (مانند شيشه آلومين- سيليكات در ظروف شيشه‌اي مناسب براي پخت و پز) نيز بكار مي‌رود.
كاربردهاي ديگر شيشه‌هاي بوروسيليكاتي‌ علاوه بر ظروف آزمايشگاهي عبارت از مقره ها و عايقهاي فشار قوي، ظروف آشپزي و عدسي تلسكوپها، كاربرد ظروف پيركس در منزل شامل ظروف غذاخوري، پخت و پز و شيشه شير نوزادان است.
بزرگترين توليد كنندگان ظروف بوروسيليكاتي در جهان، شركتهاي چندمليتي از جمله Schott, Owen- Illinos, Corning مي‌باشند كه نفوذ زيادي برتجارت جهاني اين محصولات دارند.
شايان ذكر است كه كشورهاي تركيه و هند نيز در همسايگي ايران اقدام به توليد ظروف پيركس نموده‌اند.
با توجه به روش ارزيابي غيرمستقيم بازار مصرف پيركس مقدار مصرف اين گونه محصولات در حال حاضر در حدود 19000 تن در سال انواع ظروف مي‌باشد. اين رقم بر طبق همين محاسبات در سال 1388 بالغ بر 28000 تن در سال خواهد بود.
طبق آمار بدست آمده از وزارت صنايع و معادن، در حال حاضر دو واحد شيشه لرستان و سيما شيشه به ترتيب با ظرفيتهاي 5000 و 2500 تن در سال داراي جوازتاسيس اين محصولات مي‌باشند كه ظاهراً پروژه توليد ظروف پيركس اين دو شركت با مشكلات عديده‌اي روبرو بوده و هست. از اين رو نياز بازار مصرف كشور كماكان از طريق واردات غيررسمي و ثبت نشده و يا مسافري تامين‌ مي‌گردد.
طبق مطالعات و بررسي‌هاي صورت گرفته در شركت پارس‌ كاني، با در نظر گرفتن ميزان نياز كشور و ظرفيتهاي احتمالي توليد در سال‌هاي آينده، احداث واحدي با ظرفيت توليد حدود 5000 تن محصول نهايي در سال از نظر اقتصادي قابل توجيه و جذاب مي‌باشد. از اين رو تكنولوژي مورد نظر بر اساس
تركيب‌بندي DURON 50 كه سازندگان معتبر جهاني اين ظروف در توليد محصـــولات خود از آن استفاده مي‌كنند، انتخاب گرديد.
پس از انجام مطالعات كامل توجيه فني- اقتصادي توليد شيشه‌هاي پيركس، اين طرح مورد توجه بخش خصوصي سرمايه‌گذار قرار گرفت. از اين رو پس از تشكيل شركت «پارس پيركس شرق» با شراكت بخش خصوصي سرمايه‌گذار (65 درصد) و سازمان گسترش و نوسازي صنايع ايران (35 درصد)، طرح وارد فاز سرمايه‌گذاري شد. در حال حاضر (زمستان 1381)
قراردادهاي خريد ماشين ‌آلات و تجهيزات و تامين دانش فني با معتبرترين شركتهاي سازنده اين ماشين‌آلات بر اساس آخرين استانداردهاي اروپايي بسته شده و پروژه در مرحله دريافت تسهيلات ارزي قرار دارد.
ماشين‌آلات توليد نيز در ابتدا در مبناي دو خط پرس طراحي شده بود كه پس از آن بنابر ضروريات پروژه و نيازهاي بازار، به دو خط‌ دمش و يك خط پرس تغيير يافت. قابل ذكر است كه از ماشين‌هاي دمش در توليد محصولات شيشه‌اي براي اولين بار با اين پروژه استفاده خواهد شد.


ابعاد سرمايه‌گذاري و بررسي‌هاي مالي پروژه:
1- مساحت زمين 000،150 مترمربع
2- سطح زيربنا 500،8 مترمربع
3- تعداد نيروي كار 152 نفر
4- مصارف صنعتي ساليانه:
- آب 250،19 متر مكعب
- برق 000،550،11 كيلووات ساعت
- بنزين 500،10 ليتر
- گاز طبيعي 000،840 مترمكعب
-گازوئيل 000،14

5- سرمايه در گردش مورد نياز در حدود 200،4 ميليون ريال
6- سرمايه ثابت مورد نياز:
- ريالي در حدود 000،60 ميليون ريال
- ارزي در حدود 000،400،14 يورو
7- نقطه سربه سر توليد : در حدود 2250 تن
8- نرخ سود سالانه: در حدود 47 درصد
9- دوره برگشت سرمايه: در حدود 25 ماه
در حال حاضر به دليل تغييرات صورت گرفته در تركيب سهامداران اين پروژه ، طرح جديدي با تلفيق دو طرح توليد شيشه هاي پيركس و اوپالين در كشور توسط شركت پارس كاني به ظرفيت 12000 تن محصول درجه يك از دو شيشه فوق تعريف و مطالعه شده كه در حال طي مراحل سرمايه گذاري توسط سهامداران جديد مي باشد